"Obiecałem"

            Gdy tylko zamknąłem drzwi od klatki schodowej poczułem jak bardzo spadła temperatura przez te kilka ostatnich godzin. Potrzebowałem świeżego zimowego powietrza.

            - Marcin, po co ją wkurwiasz tymi gadkami o ćpaniu? Robisz jej to na złość? – zapytałem na rozgrzewkę.

            - Nie na złość, po prostu się śmieję.

            - Ale widzisz że ją to wkurza. Tak jakbyś robił to złośliwie, przecież jesteście ze sobą od niedawna. Po co tak od początku działać sobie na nerwy?

            - Dobra, chodź bo zamarznę – odpowiedział z pijanym zniecierpliwieniem.

Szczerze mówiąc nie rozumiałem dlaczego opuszczamy ciepłe mieszkanie w trakcie imprezy i wybieramy się w ten mróz na koniec miasta. Jednak miało to jeden plus – będę mógł przetrzeźwieć – pomyślałem. Litrowa butelka Ballantinesa skończyła się na tyle szybko że nawet nie zauważyliśmy, ale później alkohol zaczął ciążyć mi na żołądku. Z czego ci Szkodzi robą tę wódę nie mam pojęcia … Ruszyliśmy z Marcinem wzdłuż Dąbrowskiego, nie wiedziałem gdzie dokładnie idziemy.

            - Przyznałeś się jej, że miałeś przygody z „białym” nie? – zapytałem, bo nie byłem pewien czy stać go na przyznanie się do ćpania.

            - Tak. Zaakceptowała to ale powiedziała że nigdy nie może mi się to zdarzyć więcej, bo ... bo nie wie co wtedy – odpowiedział beztrosko jakby rzeczywiście nie wiedział.

            - No kurwa, co wtedy … No pewnie Cię zostawi, to chyba proste? – niedowierzałem w to co słyszę w jego głosie.

            - Nie zostawi bo ja już nie biorę, skończyłem z tym i koniec. Obiecałem to.

            - Skoro tak mówisz.

            Wiele razy słyszałem jak obiecywał więc nie chciałem drążyć tego tematu więcej bo nie spodziewałem się większych efektów niż typowo noworoczne obietnice i postanowienia. Było już sporo po północy, przeszliśmy przez skrzyżowanie na czerwonym świetle, na ulicy nie było już samochodów ani ludzi.

            - Podobno mój brat tam chyba jest – Marcin przerwał dłużącą się ciszę.

            - Po co tam w ogóle idziemy, co tam się dzieje ciekawego? Bo szczerze mówiąc wolałbym zostać z dziewczynami.

            - Jakbyś sobie wciągnął kreskę to byś zapieprzał tak że nie miałbyś czasu na marudzenie – rzucił z rozmarzonym i lekko ironicznym uśmiechem.

            - A ten dalej o jednym. Już ci całkiem siadło to „białe” na mózgu? Co chwila wracasz do tego tematu, choć starałem się go uniknąć bo mówisz że już nie bierzesz i obiecałeś to Ance.

            - Tak, obiecałem. Nie siadło mi na głowę tylko się śmieje, coś w tym strasznego?

            - No chłopie, drugi raz już to powtarzasz, jak widać cały czas o tym myślisz i nie daje ci to spokoju…

- Postanowiłem, że nie będę tego brał ani nigdy więcej nie załatwię tego gówna mojemu bratu bo widzę co się z nim dzieje jak zaczął…

- Michał też zaczął brać? – przerwałem mu zanim dokończył.

Gdzieś w okolicy Beskidzkiej odnaleźliśmy stary opuszczony dom w którym impreza trwała w najlepsze. Ciemne podwórko było oświetlone jedynie zanikającą pomarańczową poświatą latarni i delikatnymi przebłyskami księżyca… prawie po omacku weszliśmy przez bramę w stronę dźwięku muzyki i pijaństwa wydobywającego się ze starej chałupy.  

Weszliśmy przez uchylone spróchniałe drewniane drzwi, było ciemno jak w dupie, w korytarzu stał skuter o który się porządnie potknąłem. Śmierdziało wilgocią i fajkami. Pokój w którym siedziało towarzystwo rozświetlało niebieskie szkło telewizora przełączonego na walki bokserskie, na odrapanych ścianach wisiał obrazek Matki Boskiej, a na kanapach siedziało ze dwadzieścia osób. Standardowa melina i ćpalnia, nic zaskakującego – pomyślałem.

Z całej grupy znałem kilka osób, między innymi brata Marcina, Michała, przysiedliśmy się i zaczęliśmy pić browarka. Nie bardzo miałem na niego ochotę, ale już mi nie zależało. Nie byłem zbyt aktywnym rozmówcą i zawiesiłem się z Żubrem w ręku patrząc jak osiłki w telewizorze klepią sobie wzajemnie po mordach.

- Ty, zwiecha, idziemy na szluga? – Marcin wyrwał mnie z letargu.

- Na szluga .. hmm… dobra! – miałem ochotę wracać już do domu, postanowiłem wykorzystać tą sytuację i stąd czmychnąć.

- No to cho, idziemy do bankomatu przy okazji.

- Luzik, już idę.

Byłem już mocno dziabnięty, zresztą wszyscy tam byli, choć większości nie znałem to było to widać i słychać, męczyło mnie to … a i oni byli zmęczeni bo atmosfera była na tyle senna że niektórzy przestali się odzywać, więc i ja przestałem nadstawiać uszu.  Na zewnątrz mróz ścinał wszystko co wyłaniało się z ciemności nocy. Para z ust w połączeniu z dymem papierosowym była prawie tak gęsta jak mgła która unosiła się nad Wisłokiem.

- Jest późno, idę wami do tego bankomatu i wracam na chatę – powiedziałem z ulgą w głosie i nadzieją że nikt nie będzie próbował mnie zatrzymać.

- Dobra, to Cię podprowadzimy do tego bankomatu i będzie Ci raźniej, najwyżej poczekasz z nami bo jeszcze idziemy do jednego kolesia.

            Uff.

            - Ile tam wyciągnąłeś? – zapytał Marcin wymamrotał do znajomego jego brata  który z nami szedł.

            - Sześć dych. Dziesiątka będzie na „zwijkę” – odpowiedział dziwnie zmulony gościu, którego imienia nawet nie znałem.

            - No to dawaj idę do typa, zaraz wracam, a wy czekajcie tutaj za winklem.

            W tym momencie już wiedziałem co jest grane i po co to właściwie ta wyprawa na imprezę. Marcin zniknął w mgle tak szybko że nawet nie zdążyłem się odezwać. Najwidoczniej dilerskie znajomości są wszędzie, nawet na takim zadupiu. Stałem z tym gówniarzem czekając do Marcina i prawie się nie odzywając zastanawiałem się co on znowu wykombinował … Lodowate powietrze wchodziło przez nozdrza mocno i szybko niczym narkotyk i zalewało falą zimna. Z parkingu na którym staliśmy widać było stare duże blokowisko… w najbliższym bloku paliło się tylko jedno światło. Miasto już dawno spało… ale jak widać nie całe. Gdy ja marzyłem o ciepłym łóżku inni woleli marznąć w poszukiwaniu koksu. I to wcale nie tego do ogrzewania mieszkania. To że byłem zmarznięty nie przeszkadzało mi w tym żeby w środku mnie się gotowało. Miałem ochotę przywalić w ryj Marcinowi kiedy tylko wróci. Chyba ci bokserzy z telewizji tak na mnie podziałali.

            Na Marcina najwyraźniej podziałało coś innego. Wrócił z wielkim bananowym uśmiechem na twarzy i wielkimi oczami, które teraz błyszczały jak śnieg. Już nie był pijany. Wyciągnął z kieszeni małe zawiniątko … biały proszek zapakowany w kolorowy papier i podał kumplowi swojego brata. Widziałem jak cieknie mu ślinka…

            Czekałem aż zauważy, że się na niego patrzę. Gdy tylko złapałem i przytrzymałem go wzrokiem… pożegnałem się.

            - Pozdrów swoją dziewczynę i brata. Dobrej imprezy!

           - Ale ja przecież wcale nie… ja już nie... Ej Mikołaj to nie tak…  ja tylko… przecież obiecałem.

            Nie odpowiedziałem i ruszyłem w swoją stronę. A mogliśmy siedzieć w ciepłym domu, z dziewczynami…